دیواره بلند و انگشتان سرمازده

تو این گرمای آخر خرداد ماه یادی از یخ و یخ نوردی میچسبه

نه تصحیح میکنم : یخشار فصلی نوا . ظاهرا چند سالیه که کلمه یخشار جای Ice fall رو به خوبی پر کرده . آدرس : غالبا پل مون رو به خاطر مسیر دسترسی به پناهگاه قدیمی جبهه جنوبی در رینه می شناسند . پس آدرس شد : جاده هراز ، حوالی پل مون جاده فرعی روبروی کافه سالاری .جاده فرعی رو به سمت بالای روستای گیلاس طی میکنیم  . من توصیه میکنم برای جاده فرعی در فصل زمستان از راننده های زحمتکش محلی کمک بگیرید و اگر وسیله دارید همون جلوی رستوران سالاری پارک کنید .

    یخشار نوا حدود ۱۳۰ متر (در سالهای مختلف کمی بیشتر و کمتر) تشکیل میشه . اما صعودش به خاطر ارتفاعش یا واقع شدن در ارتفاع کمی بیشتر ار ۲۵۰۰ متر سخت نیست . کسانی که معمولا برای صعود نوا تشریف میبرند برنامه یک روزه برای رسیدن به یخشار ، صعود ، فرود و برگشتن میریزند . خوب اگر از حوالی تهران حرکت کنند که طبیعتا اینجوریه و یک روزه برنامه ریزی می کنند ، اگر هم از جاهای دورتری تشریف میارن ، شب رو تو قرارگاه های گرم و نرم اطراف مثل رینه یا پلور میگذرونن . البته چادر زدن تو منطقه هم باید کمی با فاصله از یخشار باشه . میدونید که حوالی محل تشکیل یخشار ها در طبیعت خیلی بهمن خیزه . به هر حال شما برای برف کوبی و رسیدن به یخشار یک ساعت و نیم تا دو ساعت وقت بگذارید . صعود و برگشت رو هم در نظر داشته باشید .

   یخ زدن آبشار و تبدیلش به یخشار از حدود آذر ماه شروع میشه و یخش تا اواخر فروردین هم میمونه اما بهمن و اسفند زمان مناسب تری برای صعوده .

حجم برف در مسیر آبشار ، یه هم طناب قوی مثل احسان پرتوی نیا برای برف کوبی ایده آل بود

  طول اول مسیر ۴۷ متر تا وسط دهلیز میره . اونجا سمت چپ یک رول هست که سالهای قبل بچه های گروه خانه کوهنوردان تهران زدند . یخشار از یک پیشانی پایینی ، یک دهلیز و یک پیشانی بالایی تشکیل شده .

   نکته جالب اینه که یخشار و کوه دماوند روبروی هم هستند و مناظر زیبا و تمام قد دماوند در تمام لحظات چشمانتون رو نوازش میکنه . 

   احسان به من پیشنهاد پیچهای 360 گریول رو کرد . از داشتنشون واقعا لذت بردم  ، سه سایز 12 ، 16 و 20 سانت داره . از زمانی که پیچ رو از حمایل ابزار در میارید تا زمانی که 20 سانتش کاملا فرو میره 10 ثانیه بیشتر نمیشه . تازه وقتی پیچ رو در میارید تمام برف و یخ داخلش با یه تکون میریزه و نیازی به سیخ و میخ پیدا نمی کنید .

      داشتن مقداری طنابچه برای کارگاه آبلاکوف و آبلاهوک الزامیه . از رول هم میتونید برای یک نقطه کارگاه فرود آخر استفاده کنید .

پی نوشت :

۱- ما یک روز صبح از سمت تهران حرکت کردیم . البته بچه ها با من تو رودهن قرار داشتند . هوا سمت تهران خراب بود و شدیدا برفی بود . جاده سر و یخ زده ، اما از گردنه امامزاده هاشم هراز که رد شدیم صاف صاف شد !!

۲ - داشتن یک نفر با تجربه در برف کوبی و یک نفر برا عکاسی بد نیست . زحمت برف کوبی رو تو تیم ما احسان پرتوی نیا و عکاسی رو خانم لیلا اسفدیاری به عهده داشتند .

۳- ابزارهای اصلی مورد استفاده من در این برنامه : دستکش پشمی فشرده وائوده ابزار حمایت و فرود ATC guide ، تبر یخ کوارک پتزل ، کرامپون و آنتی اسنو M10  ، کلاه کاسک و ویزور مه ته ئور پتزل (داشتن ویزور به نظر من لازمه ، چون دائم زیر دوشی از پودر برف هستید ) ، پیچ یخ های 360 گریول و کفش یک پوش مدل ترانگو لاسپورتیوا ( اگر جون سختید یک پوش ببرید ، ممکنه کمی انگشتاتون یخ کنه و باید جریان انداختن خون تو انگشتا رو واقعا بلد باشید) .

4- اینبار در زمستان 89 به علت یک اشتباه مسخره حدود 80 متر بیشتر صعود نکردیم . اصلاح اشتباه هم زمانبر بود و ترجیح دادیم از همونججا فرود بریزیم .